Biblioteka Miejska Inowrocław

„Po�am j�zyk …” : o j�zyku polskim w Filii nr 7	Poleć tę stronę e-mail adresata: opis/komentarz: twój podpis: Przepisz has�o anuluj
Okazją do wtorkowego spotkania z uczniami Szkoły Podstawowej nr 11 był Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego. Dzieci poznały etymologię tego „językowego święta” (21.02), które zostało ustanowione przez UNESCO w 1999 roku na pamiątkę wydarzeń w Bangladeszu. W 1952 roku zginęło tam 5 studentów, którzy domagali się nadania językowi bengalskiemu statusu urzędowego. Podczas krótkiej wyprawy w przeszłość (czasy zaborów, I i II wojny światowej) okazało się, że dla każdego pokolenia, dla każdego z nas język ojczysty oznacza zupełnie coś innego. Dzieci zauważyły, że w trudnych czasach niewoli język polski był szanowany, pielęgnowany, stwarzał nadzieję na ocalenie, a Polacy przechowywali w nim pamięć i historię swego narodu. Tymczasem współcześnie, w czasach pokoju i wolności jest bardzo często zubażany, spłycany, kaleczony i przez starszych, i przez młode pokolenie. Mówimy brzydko, niedbale, piszemy z błędami. Wszyscy doszli do wniosku, że o język musimy dbać codziennie, a nie tylko od święta i ustalili własną listę zasad językowych (1. Nie używamy brzydkich wyrazów. 2. Nie mówimy wulgaryzmów. 3. Ciągle poznajemy nowe wyrazy i ich znaczenie. 4. Posługujemy się wieloma wyrazami, tworzymy dłuższe i ciekawe zdania. 5. Mówimy ładniej i ciekawiej. 6. Mówimy wyraźnie, prawidłowo akcentujemy. 7. Mówimy spokojnie, nie podnosimy bez potrzeby głosu. 8. Nie krzyczymy bez potrzeby. 9. Rozmawiając w miejscach publicznych, nie krzyczymy – nie każdy ma ochotę na słuchanie naszej rozmowy. 10. Piszemy bezbłędnie). Dalsza część spotkania upłynęła w bardzo miłej atmosferze, gdyż okazało się, iż języka polskiego można się uczyć przez zabawę. I tak: dzieci poznawały nowe, trudne wyrazy i ich znaczenie oraz związki frazeologiczne słuchając śmiesznych wierszyków z książek: „Arcytrudny alfabet” M. Pokorskiej i „Co to znaczy?”G. Kasdepke; ćwiczyły prawidłową wymowę czytając rymowanki logopedyczne: „Trzeszczki czyli trzeszczące wierszyki” A. Frączek, „Wierszyki łamiące języki” M. Strzałkowskiej, „Na afiszu słoń” i „W leśnym gąszczu” K. Pluto. Zasady pisowni okazały się całkiem proste podczas czytania opowiastek ortograficznych z książek: „Kantor wymiany liter” i „Ortografia czyli heca, którą wszystkim się zaleca!” oraz podczas rozwiązywania ciekawych krzyżówek i rebusów. Dzieci grały też z powodzeniem w językowe bingo i scrabble.


Autor artyku�u szymon (2010-02-24 14:04:54)